۱۳۹۰ آبان ۲۹, یکشنبه

عشق و انتحاری


                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        
 از امروز تا همیشه میدانم که دوستت خواهم داشت، میدانم که در نبودت قلبم از تبش می افتد و زندگی دیگر احساس قشنگی و رسم خوشایندی نخواهد بود.  اما نمی دانم فردا را برای دوست داشتن تو فرصت زندگی دارم و یا اینکه تاریخ زندگی ام به پایان می رسد و باید در زباله دانی تاریخ انداخته شوم و یا  اینکه دود شوم و فضای شهر را آلوده تر سازم. زیرا:
اینجا زندگی اعتبار ندارد. تاریخ زندگی بیش از همه چیز زودتر به پایان می رسد؛ از دواهای دواخانه های داخل شهر، از مواد خوراکی خوراکه فروش ها و حتی از نوشیدنی های کودکان دست فروش در کنار سرک ها و . . . اینجا عاشقان انتحار به فراوانی پیروان مجنون یافت می شود، اینجا همه کس می تواند یک انتحاری باشد و همه چیز قابلیت تبدیل شدن به ابزار انتحار را داراست؛ از زنان بی سرپرست گرفته تا کودکان خردسال و معصوم و عمامه های با هاله ی قدسی و مذهبی. اینجا تخم امید هرگز نمی روید و بذر مرگ به حساب دانه های گندم کاشته می شود، درخت انتظار پیر و بر خیل منتظران هر روزه افزدوه می گردد، اما ساعات انتظار هرگز به پایان نمی رسد.
می ترسم وقتی فردا به امید دیدنت در ازدحام شهر قدم می گذارم و می خواهم فاصله ی تا رسیدن به تو را در نوردم، انتحاری از راه برسد، بمب را درست پیش پایم انفجار بدهد و من با بمب انتحار کننده دود شوم و به هوا بروم و تو حتی نتوانی لبخند مرا ببینی  که برای لحظه روبرو شدن با تو چندین بار در آیینه تمرین کرده بودم و تنها از اخبار تلویزیونها بشنوی انتحاری .... وقتی من با تمام عشقم دود می شوم و به آسمان غبار گرفته بلند می شوم، مرد انتحارکننده حتی پشت سرش را هم نگاه نخواهد کرد و غرق در خلسه روحانی خود به بهشت فکر خواهد کرد و کلید بهشت را در دستانش محکم خواهد فشرد و بعد همانند یک سوپرمن بر آن بوسه خواهد زد.
بدین صورت من با تمام عشقم دود خواهم شد و به هوا خواهم رفت، میدانم در آن لحظه تو حتی پنجره اتاقت را باز نگذاشته ای تا دود وجودم از پنجره اتاقت به مشامت برسد، مرد انتحاری هیچگاهی نخواهد فهمید که من، همانند او « عاشق» بوده ام. او را « عشق بهشت» به جنون کشانیده و نمی تواند چهره عاشق مرا ببیند. او می خواهد بمیرد برای اینکه به معشوقش برسد و من می خواهم زنده باشم، تا لحظه ی با معشوقم نفس بکشم. می بینی چه تفاوت عجیبی است؟! عشق او از یک انگیزه سادیستی برخاسته است و عشق من از یک انگیزه سانتی مانتال. تفاوت بین ما دوتا به اندازه ی فاصله ی است، از دنیا تا بهشت و شاید تا جهنم!