۱۳۹۲ تیر ۲۸, جمعه

مرگ حریم خصوصی

یادداشت: من در یکی از نشریه های کابل بصورت هفته وار می نویسم. به تازه گی تصمیم گرفتم این نوشته ها را  اینجا هم نشر بکنم. این نوشته ها بیشتر به مسایل روزمره می پردازد و شاید اکثر شان مربوط به مسایل سیاسی شود. من از سیاست چیزی نمی دانم ولی در کنار  نوشتن از آن به مسایل دیگر هم فکر خواهم کرد. نوشته ی زیر آخرین نوشته من در آن نشریه است.

جهان کنونی را به خاطر سرعت و گستردگی اطلاعات به یک دهکده تشبیه کرده اند. این دهکده بیش از دو دهه است که بوجود آمده است و خانه ی مجازی بسیاری از آدمها شده است. اما این روزها دهکده جهانی با مشکلات جدی  روبرو است و حریم خصوصی ساکنان این دهکده از سوی قدرت های بزرگ دنیا به شدت نظارت می شود. آمریکا، بریتانیا و فرانسه کشورهای هستند که به صورت گسترده حریم خصوصی افراد را نظارت می کنند.  وارد شدن دولت ها به حریم خصوصی شهروندان، خشم خیلی ها را بر انگیخته است، اما دولت ها می گویند بخاطر حفظ امنیت ملی به خود حق می دهند که به حریم خصوصی شهروندان وارد شوند و اطلاعات شخصی آنها را جمع آوری کنند.
این مسایل زمانی مطرح شد که ادوارد اسنودن، کارمند سابق سازمان اطلاعات و امنیت مرکزی آمریکا (سیا)، زمانی که در هنگ‌کنگ بسر می برد، هزاران سند محرمانه را منتشر کرد که نشان می‌داد دولت آمریکا به شکلی سازمان یافته و در سطحی بسیار وسیع مکالمات تلفنی و ارتباطات اینترنتی را در تمام دنیا کنترل و شنود می‌کند و حتی مقام‌های ارشد اتحادیه اروپا هم از این  نظارت مصون نیستند. این اسناد همچنین نشان می‌داد  که بریتانیا و فرانسه نیز عملیات پایش و شنود گسترده‌ای دارند.
ادوارد اسنودن  این اسناد فوق محرمانه را در اختیار دو روزنامه گاردین و واشگنتن پست قرار داد. این دو روزنامه از قول آقای اسنودن نوشتند که سازمان اطلاعات آمریکا، از شرکت مخابراتی و انترنتی « ورایزون » خواسته بوده که تمام شماره تلفن ها، زمان برقراری تماس و مدت آنها را به دولت تحویل دهد. این دو روزنامه همچنان نوشتند که سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا برای ردیابی و جمع آوری اطلاعات، وارد سرورهای شرکت‌های اینترنتی، از جمله گوگل، فیس بوک، اسکایپ، یوتیوب و چند مورد دیگر شده است.
اسنودن گفته است " در دفاع از آزادی های مردم در سراسر جهان" این اطلاعات را فاش کرده است و خود را ناگزیر می دیده است که برای رها کردن مردم از سرکوب کاری کند.  او گفته است « آژانس امنیت ملی آمریکا زیرساختی تدارک دیده که تقریبا همه ارتباطات انسانی را به صورت اتوماتیک ذخیره می‌کند. با استفاده از این سیستم می‌توانستیم ایمیل‌های هر کسی را ببینیم٬ مکالمات تلفنی‌اش را شنود کنیم و رمزهای عبور شخصی‌ترین حساب های کاربری هر کاربری را به دست بیاوریم» او همچنان به روزنامه گاردین گفته است: « من دیگر نمی‌خواهم در جامعه ای زندگی کنم که چنین کارهایی در آن رخ می دهد. من نمی‌خواهم در دنیایی زندگی کنم که در آن هر چه می‌گویم و می‌نویسم ثبت می‌شود.»
 آقای اسنودن از سوی دولت آمریکا به جاسوسی، دزدی و تغییر در اسناد محرمانه متهم شده و تحت تعقیب  است. او اکنون در بخش ترانزیت میدان هوای شرمیتوو در مسکو بسر می برد و تاکنون از 21 کشور درخواست پناهندگی کرده است. در روزهای اخیر او همچنان از دولت روسیه خواستار پناهندگی موقت شد. اما روسیه هنوز به این درخواست وی واکنشی نشان نداده است.
بعد از افشاگری اسنودن شبکه ی اجتماعی فیسبوک نیز  از درخواست اطلاعاتی نهادهای دولتی آمریکا از این شرکت، پرده برداشت. این شبکه ی اجتماعی گفته است که در نیمه دوم سال 2012 نه تا ده هزار درخواست اطلاعاتی از نهادهای دولتی آمریکا دریافت کرده است که مربوط به موارد مختلفی از جمله مفقودی کودکان، فراری ها، جرایم سبک و تهدیدهای تروریستی، بوده است. این شبکه اجتماعی گفته است که ما به شدت از داده های کاربران محافظت می کنیم و اضافه نموده است که ما اغلب بدون معطلی این درخواست ها را رد می کنیم یا از دولت می خواهیم درخواست هایش را به طور قابل توجهی کم کند، یا اطلاعاتی خیلی کمتر از آنچه دولت خواسته ارائه می کنیم.
دولت آمریکا هم  تایید کرده که سازمان امنیت ملی آمریکا از یک شرکت خدمات تلفن و اینترنت آمریکایی خواسته که مکالمات تلفنی و فعالیت‌های اینترنتی شهروندان را به دولت تحویل بدهد. اما باراک اوباما، رییس جمهوری آمریکا گفته که این طرح با نظارت کنگره و دادگاه‌های ویژه صورت می‌گرفته و مدیر سازمان امنیت ملی آمریکا نیزاعلام کرد که این طرح به مقابله با ۵۰ حمله تروریستی در ۱۲ سال گذشته کمک کرده است.
فعالان آزادی ارتباطات و حقوق دیجیتالی کاربران، دسترسی به اطلاعات شخصی افراد را « مرگ حریم خصوصی» می دانند و می گویند دولت ها حق ندارند مکالمات تلفنی شهروندان راشنود کنند و به اطلاعات شخصی کاربران شبکه های اجتماعی دسترسی داشته باشند و زندگی خصوصی آنها را زیر نظر داشته باشند. اما دولت ها می گویند بخاطر حفظ امنیت ملی وارد حریم خصوصی شهروندانش می شوند و اطلاعات شخصی آنها را جمع آوری می کنند.
 اکنون سئوال اینجاست که مرز بین حفظ آزادی های فردی و حفاظت از امنیت ملی کجاست؟ آیا دولت ها می توانند بخاطر حفظ امنیت ملی  و مبارزه با تروریسم مکالمات شخصی شهروندانش را شنود کنند و به اطلاعات شخصی آنها دسترسی پیدا کرده و زندگی خصوصی  آنها را زیر نظر داشته باشند؟ حرمت حریم شخصی تا کجا باید نگهداشته شود؟
مرز میان آزادی فردی و حفاظت از امنیت ملی باید از سوی دولت ها مشخص شود و دولت ها باید چارچوب مشخص و تعریف شده ی از امنیت ملی شان ارائه بدهند تا هم شهروندان خط قرمز امنیت ملی شان را بدانند و هم دولت ها حفاظت از امنیت ملی را دستاویز قرار داده و نظارت برحریم خصوصی شهروندان را، حق خود ندانند و آزادی های فردی را محدود نکنند.
از سوی دیگر نظارت دولت ها بر حریم خصوصی افراد، آزادی بیان را به شدت محدود خواهد کرد و باعث خواهد شد که افراد حتی در خانه های شان و فضای مجازی احساس آزادی کامل نداشته باشند و همواره سایه سیاه سازمان های اطلاعاتی را بالای سرخود احساس کنند. این وضعیت به خفقان عمومی خواهد انجامید و زمینه را برای سرکوب عمومی مهیا خواهد ساخت.
حفظ امنیت ملی از وظایف هر دولتی است، اما نباید منجر به محدود کردن آزادی های فردی گردد.  به آزادی های فردی باید احترام گذاشته شود و حرمت حریم شخصی افراد باید شکسته نشود.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر