۱۳۹۲ مهر ۲۲, دوشنبه

از عشق افغانی تا رقص تکنو



نگاهی به دومین جشنواره فیلم حقوق بشر افغانستان( 13- 18 میزان)
برگزاری دومین جشنواره فیلم حقوق بشر، بزرگترین رویداد فرهنگی کشور در سال جاری است. این جشنواره از جمله ی 33 جشنواره فیلم با موضوع حقوق بشر است که سالانه در سراسر جهان برگزار می گردد. اولین دور این جشنواره در سال 2011 در کابل و بلخ برگزار گردیده بود و دومین دور امسال با حمایت مالی یوناما در کابل و بامیان برگزار گردید. از بین 380 فیلم که برای جشنواره از سراسر جهان ارسال شده بود، 60 فیلم از سوی هیئت گزینش برای نمایش در جشنواره انتخاب شده بود، این فیلم ها در سه بخش ملی، بین المللی و دانشجوی به نمایش در آمد، همچنان چند فیلم از فیلمسازان مطرح داخلی و خارجی در بخش خارج از مسابقه به نمایش در آمد.
آغاز
دومین جشنواره فیلم حقوق بشر با فیلم « وژمه؛ غزلنامه ی عشق افغانی »(2012) ساخته ی برمک اکرم آغاز به کار کرد. « وژمه» درام عاشقانه ی است که به روابط دختران و پسران در افغانستان پس از جنگ می پردازد و مشکلات و مسایل جانبی این روابط و تاثیر منفی آن بر زندگی دختران در خانواده و اجتماع و حیثیت خانواده در جامعه را به نمایش می گذارد. وژمه دومین فلم برمک اکرم است و به نمایندگی از سینمای افغانستان در جشنواره اسکار سال 2013 فرستاده شده است. برمک اکرم پیش از این فلم « بچه کابلی » (2008) را ساخته بود.
علاوه بر این ها در روز افتتاح جشنواره یک گروه موسیقی محلی برای مهمانان، غیچک و سه تار نواختند و آهنگ های محلی خواندند. دیانا ثاقب مدیر اجرایی جشنواره نیز روی استیج آمد و گفت خیلی خسته ام و نمی توانم زیاد گپ بزنم و فقط از کسانی که در برگزاری جشنواره ما را کمک کرده اند تشکر می کنم.
روزهای نمایش فیلم
فیلم ها طبق یک جدول زمان بندی شده از ساعت 9 صبح تا ساعت 6 شام در مرکز فرهنگی فرانسه و سینماپارک به نمایش گذاشته شد، اما روزهای نمایش فیلم با دو روز افتتاح و اختتام جشنواره کاملا متفاوت بود؛ روزهای شلوغ و پر هیاهوی افتتاح و اختتام با روزهای خلوت و ساکت نمایش فیلم ها، اصلا قابل مقایسه نیست و این نشان داد که ما بیشتر از این که جشنواره ها را فرصتی برای دیدن فیلم های خوب بدانیم، به تشریفات و هیاهوی که این جشنواره ها به راه می اندازند علاقه مند هستیم و سعی می کنیم در این شلوغی خود را به یکی - دو نفری مشهور نزدیک کنیم و با آنها عکس یادگاری بگیریم و در فیسبوک بگذاریم.
تنها عده ی معدودی از دانشجویان سینمای دانشگاه کابل و چند تن دیگر از فیلمسازان جوان و عشاق سینما همه روزه در سالن نمایش حضور می یافتند و فیلم تماشا می کردند و خوش بختانه تاریکی سالن باعث می شد که آدم زیاد احساس تنهایی نکند و دل تنگ نشود.


مخاطبان بی پرسش و کارگردانان کم حوصله
بعد از نمایش فیلم های داخلی، مجری کارگردان فیلم را روی استیج می خواست تا مخاطبان حاضر در سالن از او در مورد فلمش سئوال بکنند و احیانا فیلم نقد و بررسی شود. از بسیاری از کارگردانان، کسی چیزی نپرسید و آنها با چند تا تشکر از روی استیج پایین آمدند، اما از چند نفر وقتی در مورد فلمهای شان سئوال شد، حوصله ی شان سر آمد و با خشونت پاسخ گفتند و احساس کردند که مخاطب نسبت به فیلم و شخصیت او نگاه خصمانه دارد. این نوع برخورد یکی از دلایل سکوت مخاطبین در برابر کارگردانان بود و نشان داد که ما هنوز با فرهنگ نقد پذیری فاصله ی زیادی داریم.
اختتامیه و فیلمهای برتر
مراسم اختتامیه با رقص تکنو آغاز شد؛ چیزی که بخاطر هویت غربی خود، مهمانان خارجی و عمدتا غربی جشنواره را خوشحال کرد و بخاطر نو بودن افغان ها را شگفت زده کرد. چند جوان که صورت شان را با رنگ   پنهان کرده بودند به ترتیب از پس زمینه استیج جدا شدند و روی صحنه آمدند و حرکات مختلف رقص تکنو را به نمایش گذاشتند.
بعد از سخنرانی ها نوبت به اعلان نتایج رسید، رحیم میرزاد مجری برنامه چند دفعه تلاش مذبوحانه نمود که فضای سالن را کمی گرم تر کند، اما به دلیل تجربه ی کم در امر اجرای مراسم های این چنینی هر دفعه بدتر از پیش می شد و حتی بر اثر دست پاچگی، قبل از وقت افشا کرد که بهترین فیلم مستند از کیست.
 طبق بخش بندی جشنواره، جوایز نیز به سه بخش تقسیم شد. از بخش بین الملل، فیلم «در جستنجوی هیلی وود»(2013) از آمریکا جایزه بهترین فیلم مستند را دریافت کرد و فیلم « حتی اگر همه»(2012) از ارمنستان، جایزه بهترین فیلم داستانی بلند این بخش را بدست آورد. فیلم « نامزد»(2010) ساخته ی یوسف برکی کارگردان افغان – کانادایی برنده بهترین فیلم داستانی کوتاه در بخش بین المللی شد.
در بخش دانشجوی، فیلمهای « سعادت به مازار می رود»(2013) ساخته ی خادم حسین بهنام و ویس سنجر، «خروپف»(2012) ساخته ی عارف محبی، « نامه ی از پسرم»(2012) ساخته ی عزیزالله پاینده به ترتیب مقام اول  تا سوم را بدست آوردند.
در بخش سینما حقیقت جایزه« سیورن بلانشه» از سوی مستندسازان افغانستان به فیلم« روی خط فراموشی»(2011) ساخته ی ابوذر امینی اهدا شد. سیورن بلانشه فیلم ساز و معلم فرانسوی برای بسیاری از جوانان افغان مستدسازی را آموزش داد و اولین کسی بود که فیلمسازان افغان را به سبک « سینما وریته» آشنا ساخت. او دردر بیست و ششم فیبروری سال 2010 در یک حمله ی انتحاری بر هوتل محل اقامتش در کابل، کشته شد. شاگردان به پاس زحمات او و قدردانی از خدمتی که به سینمای مستند افغانستان کرده است، این جایزه بنام او اختصاص داده اند.
جوایز اصلی جشنواره به دو فیلم « افغانستان کوچک»(2011) و « آخرین رییس جمهور»( 2013) تعلق گرفت. مستند افغانستان کوچک، ساخته ی بصیر سیرت، قصه ی گادی وان های کوچه ی « قلعه ی واحد» است. این گادی وان ها سخت تلاش دارند که تا جایگاه شان را در چهره جدید شهر حفظ بکنند و با ازدیاد روز افزون موترهای تونس، مقابله بکنند. سیرت پارادوکس سنت و مدرنیته در افغانستان، در این کوچه خلاصه کرده است.
فیلم داستانی کوتاه آخرین رییس جمهور، ساخته ی جمیل جاله، شهری را نشان می دهد که مردم آن همه برای رسیدن به چوکی ریاست جمهوری خود را نامزد میکنند و تنها یک نفر از این مردم خود را کاندیدا نمی کند و همه تلاش دارند تا رای این یک نفر را بدست آورد. اما امیرعلی فکر می کنم او می تواند دنیا را نجات دهد. فیلم جمیل تلاش ها برای میراثی سازی سیاست و قدرت را در تاریخ افغانستان به صورت نمادین به نمایش می گذارد.
از دو فیلم دیگر نیز از سوی هیئت داوران تقدیر ویژه به عمل آمد. فیلم « دموکراسی سیاه»( 2013) ساخته ی سید قاسم حسینی و فیلم « تقدیر شکسته ی شعر»(2012) ساخته ی رحمت الله حیدری فیلمهای بودند که از آنها تقدیر به عمل آمد اما جوایزی که برای این دو فیلم اهدا شد با جوایز اصلی جشنواره تفاوتی نداشت و این،  ظن و گمانهای را در باره بعضی دست اندازی ها در نتایج نهایی، بوجود آورد، بخصوص که مجری این دوجایزه را، جایزه اصلی و مهمترین جوایز اعلان کرد، اما عتیق رحیمی، یکی داوران روی استیج رفت و گفت جوایز اصلی را دو فیلم افغانستان کوچک و آخرین رئیس جمهور بدست آورده اند و از این دو فیلم فقط تقدیر به عمل آمده است.
وقتی آخرین جوایز توزیع شد، تقریبا هوا تاریک شده بود و بسیاری ها با ذهن پر از سئوال سالن را ترک گفتند و در اذحام شهر میان انبوه موتر و آدم و هوای غبار آلود، قدم گذاشتند.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر